WYSZUKIWARKA
GALERIA
POLECANE ARTYKUŁY
ZOBACZ WIĘCEJ
FILMY
NEWSLETTER
  • Twój adres e-mail:
  • zapisz wypisz
ZAPRZYJAŹNIONE PORTALE

Labeotropheus fuelleborni

Źródło:źródło
Autor: Tomasz Koniecki

Odkrywca i rok odkrycia

Rodzaj labeotropheus zawiera tylko 2 gatunki: labeotropheus fuelleborni, ahli 1927 i labeotropheus trewavasae, Fryer 1956.

Ogólna charakterystyka

Obydwa gatunki w naturze współegzystują ze sobą żyjąc na głębokościach 3-5 metrów w litroalu skalnym i żwirowatym. Ich szczególnym upodobaniem cieszą się miejsca z dużymi ruchami wody (prądy, fale). Rozpowszechnione są na terenie całego jeziora malawi. labeotropheus fuelleborni występuje najczęściej w północnej części jeziora, w okolicach wysp mbenji, maleri, Lumbila. Cechą charakterystyczną rodzaju labeotropheus są dolne ustawienie pyska oraz silne zgrubienie górnej wargi potocznie nazywane "nosem". labeotropheus trewavasae i labeotropheus fuelleborni preferuję płytkie wody, nie są spotykane na głębokościach większych niż 35 m. To upodobanie sprzyja powstawaniu i występowaniu w różnych częściach jeziora różnych izolowanych form barwnych - polimorfizm. Wspomniana różnorodność kolorystyczna utrudnia identyfikację danego gatunku. Nadomiar złego w akwariach często dochodzi do krzyżowania się odmian barwnych jak również obydwu gatunków.

Rozmiary

W budowie morfologicznej labeotropheus trewavasae, dorastający do 15 cm, jest znacznie dłuższy optycznie i smuklejszy niż masywny labeotropheus fuelleborni, dorastający do 18 cm, stąd też jego polska nazwa pyszczak wysmukły.

Dymorfizm płciowy

Wspomniana różnorodność kolorystyczna utrudnia identyfikację danego gatunku. Nadomiar złego w akwariach często dochodzi do krzyżowania się odmian barwnych jak również obydwu gatunków. Poniżej przedstawiam zestawienie ubarwień obydwu gatunków najczęściej występujące w polskich akwariach:

  • Labeotropheus trewavasae
    • Samiec
      • ubarwienie jasnoniebieskie, z czarnymi pręgami; płetwa grzbietowa i płetwy brzuszne pomarańczowe; płetwy brzuszne pomarańczowe z białym brzegiem; pomiędzy oczami widoczne ciemne krótkie pasy; wyraźne atrapy jajowe
    • Samica
      • pomarańczowoczerwone; marmurkowe (bladożółty tułów jasnobrązowe lub ciemne desenie); jednolicie brązowe
  • Labeotropheus fuelleborni
    • Samiec
      • ubarwienie jasnoniebieskie, z czarnymi pręgami; brzeg płetwy grzbietowej pomarańczowy; płetwy brzuszne pomarańczowe z białym brzegiem; płetwa odbytowa szaropomarańczowa z wyraźnymi atrapami jajowymi
    • Samica
      • brązowe lub blado niebieskie

W przypadku labeotropheus fuelleborni spotykana jest również forma, gdzie zarówno samiec jak i samica są pomarańczowe. Ciekawostką jest, iż samice o marmurkowym ubarwieniu lub tzw. OB (Orange Blotched) zdecydowanie częściej występują w przypadku labeotropheus trewavasae.

Zachowanie

W literaturze oraz relacjach akwarystów możemy spotkać się z dwoma sprzecznymi opiniami na temat charakteru tych ryb. Jedni mówią o wyjątkowej agresywności tych gatunków z drugiej strony słyszymy głosy mówiące o w miarę spokojnym uosobieniu. Myślę, ze głównym kluczem do tych tak różnych relacji jest kwestia doboru współmieszkańców labeotropheus w akwarium oraz rozkładu płci. Osobiście skłaniam się do opinii określającej ten rodzaj jako w miarę spokojny o zwiększonej agresji w stosunku do własnego gatunku. Porównując obydwa gatunki bardziej terytorialne i agresywne są labeotropheus trewavasae.

Rozmnażanie

Labeotropheus. osiągają dojrzałość płciową między 9 a 12 miesiącem życia. Do tarła dochodzi najczęściej na kamieniach lub w zakamarkach skalnych. U ryb z tych gatunków możemy obserwować ciekawe zjawisko zapładniania ikry poza pyskiem samicy. ikra jest "wypluwana" partiami przez samice na kamień, samiec wypuszcza mlecz zapładniając złożone jajeczka, które następnie ponownie zbiera samica. Taki sposób zapładniania ze względu na dłuższy czas ekspozycji ikry jest mniej bezpieczny niż tradycyjna metoda spotykana u większości pyszczaków. Złożona ikra jest beżowa do jasnobrązowej, wielkości 3 mm. samica składa od 10 do 60 jaj w zależności od swojego wieku i rozmiarów. Okres inkubacji trwa około 3 tygodni.

Pokarm

Labeotropheus odżywiają się przede wszystkim glonami i peryfitonem. Zerując w naturze ryby przyciskają do podłoża silnie rozwarte szczęki zamykając pysk zbierają w ten sposób pokarm. Przy tej czynności obserwowane są dodatkowe ruchy szczęk na boki. Ich szerokie pyski znajdujące się pod "nosem" pozwalają przeczesywać glony w pozycji praktycznie równoległej do skał. Często też używają swoich "nosów" jak lewarów do wyrywania glonów z podłoża. W literaturze na temat tego gatunku spotkałem się również z teorią, mówiącą że im częściej używany jest "nos" do wyżej wspomnianych czynności tym większy rośnie. W akwariach dorosłe osobniki najchętniej jedzą granulaty i płatki zawierające spirulinę oraz mrożoną artemię lub wodzienia.

Sugerowane rozmiary akwarium

Ze względu na osiągane rozmiary akwarium dla ryb z rodzaju labeotropheus nie powinno być mniejsze niż 240 litrów.

Uwagi

W moim akwarium w pracy wraz z labeotropheus trewavasae współpływają i cynotilapia sp. lion's cove i pseudotropheus elongatus sp. mphanga. Po początkowej dominacji gatunku cynotilapia obecnie role przewodnią w zbiorniku objął labeotropheus trewavasae. Mimo iż wszystkie ryby należą do stosunkowo agresywnych obywa się bez większych bijatyk i walk. Możliwe, że dzieje się tak dzięki bardzo dobremu rozłożeniu płci wśród wszystkich gatunków: stosunek samców do samic 2-4 lub 2-5 oraz stosunkowo dużej "powierzchni życiowej".

Bibliografia

Konings Ad, Back to nature - Guide to malawi Cichlids;
Konings Ad, malawi Cichlids in their natural habitat;
Wichecki K., pielęgnice jeziora malawi (Niasa);
http://www.netrover.com/~lisab;
http://cichlid.org;

Słowa kluczowe

Zobacz artykuł (więcej):

| O mnie | Kontakt | Reklama na portalu |